Με αίσθημα βαθιάς συγκινήσεως, πνευματικής χαράς και ευγνωμοσύνης, μοιράζομαι με τα αγαπημένα μου Φάρσαλα μια ξεχωριστή στιγμή της πορείας μου. Με τη χάρη του Παναγάθου Θεού, την Παρασκευή 19 Ιουνίου εξελίχθηκε σε μια αληθινή ημέρα γιορτής, καθώς αξιώθηκα να ολοκληρώσω έναν απαιτητικό κύκλο σπουδών με την απόκτηση του Πτυχίου Βυζαντινής Μουσικής στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, μπροστά στο ζωντανό βίωμα του αναλογίου και της ιερής αυτής στιγμής, τα τυπικά γράμματα φαντάζουν φτωχά για να περιγράψουν το ανεκλάλητο μεγαλείο της πατρώας ημών τέχνης.
Στην κορυφή αυτής της προσπάθειας, η σκέψη μου στρέφεται πρωτίστως στην οικογένειά μου. Η δική τους διαρκής στήριξη, οι αφανείς θυσίες και η προσευχή τους υπήρξαν το πνευματικό θεμέλιο και το απάνεμο λιμάνι μου. Χωρίς εκείνους, τίποτα δεν θα ήταν εφικτό.
Παράλληλα, η επιτυχία αυτή είναι ο καρπός της καθοδήγησης των δασκάλων μου. Ευχαριστώ τους παλαιούς μου καθηγητές για τις στέρεες βάσεις. Ιδιαίτερος σταθμός στη μαθητεία μου υπήρξε ο δάσκαλός μου, κ. Γεώργιος Πατρώνας, που με την πατρική του καθοδήγηση με βοήθησε να φτάσω σε αυτό το αποτέλεσμα. Δίπλα του, είχα την ύψιστη τιμή να δεχτώ τις πολύτιμες συμβουλές του πατέρα του, κ. Αντωνίου Πατρώνα, ο οποίος με λόγους αγάπης μού έδειξε το ιεροπρεπές Πατριαρχικό ύφος που πρέπει να κοσμεί έναν ψάλτη.
Σε αυτή τη μαθητεία δεν ήμουν μόνος· ευχαριστώ από καρδιάς τους εκλεκτούς συμμαθητές μου και τους συναδέλφους στο ιερό αναλόγιο, που με την αδελφική τους συμπαράσταση καταφέραμε όλοι μαζί αυτόν τον στόχο.
Αυτή η ημέρα γιορτής, όμως, δεν σημαίνει εφησυχασμό. Δεν επαναπαύομαι, ούτε θεωρώ πως «τα έμαθα όλα» – το αναλόγιο, άλλωστε, καθρεφτίζει πάντα την αλήθεια μας και η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας. Η διάκριση αυτή με γεμίζει με μεγαλύτερη ταπεινότητα και αίσθημα χρέους για να αγωνιστώ ακόμα περισσότερο, έχοντας ως φωτεινό φάρο το εκκλησιαστικό ήθος των δασκάλων μου.
Με σεβασμό στρέφομαι και στους προκατόχους μου, τους παλαιότερους ιεροψάλτες, που μου μετέδωσαν το «μικρόβιο» της ψαλτικής τέχνης.
Το μεγαλύτερο «ευχαριστώ» ανήκει στο χριστεπώνυμο πλήρωμα και το ποίμνιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου – του πρώην Μητροπολιτικού Ναού μας (σύμφωνα και με την ιστορία μας). Κρατώντας μόνο την αγάπη με την οποία με αγκαλιάσατε ένας προς ένας με τόση χριστιανική θέρμη, υπόσχομαι να συνεχίσω να διακονώ με ζήλο.
Σε αυτή την 6ετή πορεία συνδιακονίας, η ευγνωμοσύνη μου προς το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο είναι βαθιά. Με περιέβαλαν με απόλυτη εμπιστοσύνη από τα πρώτα μου βήματα ως Κανονάρχης, ως Λαμπαδάριος, μέχρι και σήμερα ως Πρωτοψάλτη κάτω από την ίδια αγία στέγη, με μοναδικό σκοπό την πνευματική ανάταση και τη γαλήνη των ψυχών των ανθρώπων που προσέρχονται στον οίκο του Κυρίου.
Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, «τίποτα δεν ανυψώνει τόσο την ψυχή και δεν την ελευθερώνει από τα γήινα, όσο η θεία ωδή και η βυζαντινή μελωδία». Αυτός ο ουράνιος θησαυρός, δυστυχώς, στις μέρες μας επιβιώνει μακριά από κρατικές μέριμνες, επίσημες στηρίξεις ή θεσμικές ευαισθησίες. Όμως, η ιερά μας παρακαταθήκη δεν είχε ποτέ ανάγκη από εφήμερες κοσμικές δάφνες· κρατιέται ζωντανή και όρθια αποκλειστικά από το φιλότιμο των ανθρώπων του αναλογίου και την αυθεντική, ζεστή αγάπη της τοπικής μας ενορίας. Γι’ αυτό, αποτελεί χρέος μας, παλαιότερων και νεότερων, να κρατήσουμε αυτή τη φλόγα αναμμένη στα Φάρσαλα. Το πτυχίο αυτό δεν είναι το τέλος, αλλά η απαρχή μιας μεγαλύτερης προσφοράς στον τόπο μας.
Σας ευχαριστώ εκ βάθων καρδίας.
Με τιμή και σεβασμό,
Παναγιώτης Αλιβάνογλου
Πτυχιούχος Πρωτοψάλτης Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Φαρσάλων