Η συγκλονιστική εξομολόγηση για το μοιραίο τροχαίο της Κηφισίας – Η νέα ζωή της Γεωργίας (Video)

Η 25χρονη Γεωργία είχε βγει με 3 φίλες της και έναν φίλο τους να γιορτάσουν τα γενέθλια της Ηλιάνας. Η γιορτή κατέληξε σε μια τραγωδία που είχε συγκλονίσει το Πανελλήνιο. Ένα τροχαίο στην Κηφισίας πάγωσε τον κόσμο. Το αυτοκίνητο των 4 παιδιών έπεσε επάνω σε τοίχο και μετά λαμπάδιασε. Ο 22χρονος Αποστόλης Τσαούσης που οδηγούσε πέθανε στο νοσοκομείο. Η Γεωργία καθηλώθηκε στο αναπηρικό καροτσάκι.

Στην εκπομπή του Alpha «Μετά τα μεσάνυχτα» μίλησε η Γεωργία για την περιπέτεια της και το νέο ξεκίνημα στη ζωή της.

«Εκείνο το βράδυ ήμουν έξω μαζί με τους φίλους μου και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το βράδυ μας, κάνοντας μια έκπληξη στην αγαπημένη φίλη Ηλιάνα, η οποία είχε τα γενέθλιά της εκείνο το βράδυ. Πήγαμε, έσβησε τα κεράκια της τούρτας η φίλη μας και μετά έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε την Κηφισίας. Στην επικίνδυνη στροφή μετά το ύψος του ΚΑΤ συνέβη το τροχαίο. Πιστεύω ότι ήταν η κακή στιγμή. Χάνει τον έλεγχο ο οδηγός του αυτοκινήτου και αυτό καρφώνεται στην είσοδο του υποκαταστήματος της τράπεζας. Προσπάθησε ο Αποστόλης να ισιώσει το αμάξι αλλά το αυτοκίνητο γύρισε 180 μοίρες και είχε ήδη πάρει φωτιά. Το αυτοκίνητο είχε τυλιχτεί στις φλόγες αλλά εγώ είχα τις αισθήσεις μου»

Και συνέχισε: «Αυτό που μου άφησε αυτό το τραγικό τροχαίο είναι εμένα στο καρότσι μου, και τον πολύ καλό μου φίλο Αποστόλη στο τάφο. Όλα τα θυμάμαι. Εγώ καθόμουν πίσω από τον οδηγό και η Ηλιάνα καθόταν στη θέση του συνοδηγού. Δεν μπορούσα να βοηθήσω γιατί είχα σπάσει τη σπονδυλική μου στήλη. Κανείς από τη παρέα μου δεν είχε τις αισθήσεις του. Εγώ ήμουν ξύπνια και ψύχραιμη. Εγώ καλούσα σε βοήθεια όσο μπορούσα. Ένιωθα τη ζέστη από τη φωτιά που είχε ανάψει στο αυτοκίνητο. Με έσωσε ένα δερμάτινο μπουφάν που φορούσα και δεν καιγόταν. Προσπαθούσα να μην λιποθυμήσω για να βοηθήσω και τους υπόλοιπους φίλους μου. Έφτανα με το δεξί μου χέρι τον Αποστόλη αλλά ο Αποστόλης δεν είχε σφυγμό. Προσπάθησαν να σβήσουν τη φωτιά με πυροσβεστήρες και θυμάμαι ότι κάποιος έσπασε το παράθυρο του συνοδηγού όπου ήταν η Ηλιάνα για να ρίξει νερό πάνω της για να μην καεί άλλο επειδή καιγόταν, η φωτιά διπλασιάστηκε σε δευτερόλεπτα. Εκεί φοβήθηκα πάρα πολύ. Έβαλα δύναμη να συρθώ αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να βγω από το αμάξι. Έμεινα η μισή έξω από το αυτοκίνητο και θυμάμαι ότι φώναζα συνέχεια βοήθεια. Είχα σπάσει τη μέση μου, είχα εγκαύματα και σημάδια στα χέρια. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Σε κλάσματα δευτερολέπτου».

Περιέγραψε τον απεγκλωβισμό της: «Δεν πίστεψα ούτε μια στιγμή ότι κάποιος από τους φίλους μου είχε πεθάνει. Δεν έγινε κάποια έκρηξη αλλά σκεφτόμουν πως αν γίνει έκρηξη καλύτερα να πεθάνω χωρίς να καταλάβω τίποτα. Οι περαστικοί μας βοήθησαν ενώ στη συνέχεια ήρθε και η πυροσβεστική. Τους έλεγα: «τραβήξτε με γιατί έχω κολλήσει και δεν μπορώ να βγω». Ήταν δύσκολο να μας απεγκλωβίσουν. Ο φύλακας άγγελός μου ήταν ένας ταξιτζής που μου κράταγε το χέρι και μου έλεγε να μην λιποθυμήσω. Πρώτη βγήκα εγώ από το αμάξι γιατί είχα τις αισθήσεις μου. Στη συνέχεια με έβαλαν στο ασθενοφόρο και θυμάμαι ότι σε κάθε λακκούβα της Κηφισίας ένιωθα την πλάτη μου να σπάει, και μόλις πέρασα την είσοδο του νοσοκομείου έχασα τις αισθήσεις μου».

Πως έμαθε τον θάνατο του φίλου της: «Ένα μήνα με είχαν σε καταστολή κι όταν ξύπνησα από το κώμα με ενημέρωσαν για το θάνατο του Αποστόλη. Μάλιστα, μου έδιναν μία τοις εκατό πιθανότητα για να ζήσω. Πίστευα ότι επειδή έχω εγκαύματα δεν μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου και δεν πίστεψα ποτέ ότι εγώ θα ήμουν σε αμαξίδιο μετά από ένα χτύπημα. Μου είχαν πει ότι όλοι οι φίλοι μου είναι καλά αλλά τελικά μου έλεγαν ψέματα. Όταν έμαθα για το θάνατο του Αποστόλη, η στενοχώρια ήταν μεγάλη. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα πως ο Αποστόλης «έφυγε» για πάντα από τη ζωή. Οι γονείς του Αποστόλη μέσα στον πόνο τους συμπαραστάθηκαν σε όλους μας. Είμαι με την οικογένειά του πάρα πολύ κοντά» λέει η Γεωργία.

Η Γεωργία σήμερα, δίνει καθημερινά τη δική της μάχη. Μια μάχη που όπως λέει θα την κερδίσει. Με τις φυσικοθεραπείες με τους φίλους της και έχοντας πάντα το χαμόγελο στα χείλη ξέρει ότι κάποια στιγμή θα σηκωθεί από το αναπηρικό αμαξίδιο και θα περπατήσει και πάλι.

«Τελείωσα τις σπουδές μου και πήρα πτυχίο στη Κλινική Διαιτολογία-Διατροφολογία. Οι συνήθειες μου δεν έχουν αλλάξει. Προσπαθώ να κάνω όλα αυτά που έκανα και πριν. Συνεχίζω να αθλούμαι, κάνω φυσικοθεραπείες και μένω μόνη μου. Έχω την οικογένεια μου και τους φίλους μου στο πλευρό μου αλλά μένω μόνη μου. Δε σταμάτησα ούτε στιγμή να ονειρεύομαι και είμαι σίγουρη ότι θα πετύχω όλους τους στόχους μου»

Πηγή: topontiki.gr