Τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής της Τοπικής Κοινότητας Πολυνερίου τέλεσε το Σάββατο, 28 Μαρτίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος.
Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος ανέπτυξε εκτενώς το βαθύ θεολογικό και ιστορικό περιεχόμενο της ημέρας. «Εάν ανοίξουμε λίγο τα ημερολόγιά μας, θα δούμε ότι έχει όνομα, έχει ταυτότητα το σημερινό Σάββατο, λέγεται Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου», υπογράμμισε εξαρχής, τονίζοντας ότι η συγκεκριμένη εορτή φέρνει στο προσκήνιο ένα σπουδαίο ιστορικό γεγονός, το οποίο φέτος συμπληρώνει 1400 χρόνια από την πραγματοποίησή του.
Κάνοντας ιστορική αναδρομή στην πολιορκία της Βασιλεύουσας το 626 μ.Χ., ο κ. Τιμόθεος υπενθύμισε ότι, με τον αυτοκράτορα Ηράκλειο να απουσιάζει σε εκστρατεία, η πόλη βρέθηκε απροστάτευτη απέναντι σε Πέρσες και Αβάρους. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ο Πρωθυπουργός Βόνος και ο Πατριάρχης Σέργιος, «πραγματοποιώντας λιτανείες εις τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, με τον Τίμιο Σταυρό, με την αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και την εικόνα της Παναγίας μας, ενέψυχωναν τους κατοίκους». Χάρη στην πίστη του λαού προς την Υπέρμαχο Στρατηγό, τη θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου και τη θαλασσοταραχή που ακολούθησε, η πολιορκία λύθηκε.
Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, εξήγησε ο Μητροπολίτης, ο λαός μαζί με τον Πατριάρχη προσήλθαν στον Ναό των Βλαχερνών, όπου «πραγματοποίησαν τον Ακάθιστο Ύμνο, την ιερά αγρυπνία προς τιμήν και δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου», χρησιμοποιώντας τον ως ευχαριστήριο και νικητήριο άσμα. Αργότερα, η Εκκλησία μετέφερε την εορτή από την 7η Αυγούστου στο πέμπτο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προκειμένου να συνδέεται λειτουργικά και πνευματικά με την κατανυκτική αυτή περίοδο και το γεγονός του Ευαγγελισμού.
Στη συνέχεια της ομιλίας του, ο Ποιμενάρχης ανέλυσε τη δομή του Ακαθίστου Ύμνου, ο οποίος «χωρίζεται σε δύο μέρη». Όπως σημείωσε, το πρώτο μέρος αφορά στα γεγονότα από τον Ευαγγελισμό έως την Υπαπαντή, ενώ το δεύτερο εξυμνεί το μεγαλειώδες πρόσωπο της Παναγίας, η οποία «μας ανοίγει τον δρόμο της Βασιλείας και μας οδηγεί στην ένωση με τον Ιησού Χριστό».
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ερμηνεία του Αποστολικού Αναγνώσματος από την προς Εβραίους επιστολή. Περιγράφοντας τη Σκηνή του Μαρτυρίου της Παλαιάς Διαθήκης – τα Άγια και τα Άγια των Αγίων, καθώς και τα ιερά αντικείμενα της Κιβωτού (τις πλάκες του Νόμου, τη χρυσή στάμνα με το μάννα και τη ράβδο του Ααρών) – ο Σεβασμιώτατος διευκρίνισε ότι «όλα αυτά είναι προτυπώσεις της Κυρίας Θεοτόκου». Ανέφερε χαρακτηριστικά πως η Παναγία «άνευ γαμικής σχέσεως γεννά τον Θεό Λόγο, όπως το ξύλο το ξερό εβλάστησε», φέρει εντός της τον Θεόγραφο Νόμο και προσφέρει στον κόσμο ως «ουράνιο μάννα» τον ίδιο τον Χριστό.
Παράλληλα, υπενθύμισε το μέγα μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου, ο οποίος «προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, χωρίς αμαρτία, για να τη θεώσει», πορευόμενος εκουσίως προς το Πάθος «για να πλύνει τις αμαρτίες μας και τις εγωκεντρικές μας διαθέσεις».
Αναδεικνύοντας τη Μητέρα του Θεού ως απόλυτο πρότυπο, την περιέγραψε ως «την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, η οποία υποτάσσεται πλήρως στο θέλημα του Θεού και απαρνείται κάθε κοσμική επιδίωξη». Προέτρεψε δε τους πιστούς «να ενστερνιζόμαστε το πρόσωπό της και να παίρνουμε κάτι από την προσωπικότητά της», εμπιστευόμενοι τη μεσιτεία της, καθώς γνωρίζει «τι είναι το ωφέλιμο και το σωτηριώδες για τον καθένα μας».
Κλείνοντας, ευχήθηκε οι υπόλοιπες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να είναι ευλογημένες, με την Παναγία να κατευθύνει τη σκέψη και τη ζωή των πιστών. Τόνισε μάλιστα ότι δεν χρειάζεται να κυριαρχεί η λύπη, αλλά να μάθουμε «τη χαρά του Σταυρού», σταυρώνοντας τα πάθη και τις αδυναμίες μας, ώστε «η λύπη της καρδιάς να μεταποιείται σε σταυρική χαρά και ανάσταση».