Τα πέτρινα περάσματα, τα μισοσβησμένα ίχνη στα παλιά μονοπάτια και το φως που γλιστρά αθόρυβα πάνω τους, συνθέτουν το σκηνικό ενός τόπου που μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο. Το Κόρδεσι δεν είναι απλώς ένας οικισμός που έπαψε να κατοικείται· είναι ένας τόπος που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ ολοκληρωτικά από την ψυχή του.
Μια ανάμνηση στη σκιά του Ολύμπου
Κάποτε, το Κόρδεσι ήταν μια ζωντανή κουκκίδα στον χάρτη της Θεσσαλίας, καταγεγραμμένο ως οικισμός της Ροδιάς. Σήμερα, δεν υφίσταται ως ενεργή κοινότητα, αλλά επιβιώνει ως αίσθηση. Σαν μια παλιά ανάμνηση που αρνείται πεισματικά να σβήσει, σαν ένα βλέμμα διαρκώς στραμμένο προς το βουνό, θυμίζοντας στον επισκέπτη πως εδώ υπήρξε κάποτε καθημερινότητα, ακούστηκαν φωνές και υπήρξε ζωή.
Παρά την απόλυτη ερημιά που κυριαρχεί, ο τόπος διατηρεί κάτι πολύτιμο: τη σιωπηλή μαρτυρία ότι κάθε χωριό, όσο μικρό ή άγνωστο κι αν είναι, αφήνει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον χρόνο. Ένα αόρατο ίχνος που επιμένει, σαν παλμός κρυμμένος βαθιά στη γη του Ολύμπου.
Το χρονικό της ερημιάς
Γεωγραφικά, το Κόρδεσι είναι σήμερα ένας ακατοίκητος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, χτισμένος σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων. Βρίσκεται 32 χιλιόμετρα βόρεια της Λάρισας και σε αντίστοιχη απόσταση βορειοανατολικά από τον Τύρναβο. Η ιστορία του ως ξεχωριστός οικισμός ξεκινά επισήμως το 1961, όταν και καταγράφηκε για πρώτη φορά στην κοινότητα Ροδιάς.
Η αντίστροφη μέτρηση, ωστόσο, είχε ήδη αρχίσει. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό δεν έχει πλέον μόνιμους κατοίκους. Εδώ και περισσότερα από 25 χρόνια παραμένει έρημο, ενώ οι τελευταίοι άνθρωποι που το αποκαλούσαν «σπίτι» έφυγαν πριν από περίπου 35 χρόνια.
Κι όμως, παρότι οι καμινάδες δεν καπνίζουν πια, το Κόρδεσι συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τη μνήμη, αποδεικνύοντας με τον πιο συγκινητικό τρόπο ότι ακόμη και η σιωπή μπορεί να αφηγηθεί μια δυνατή ιστορία.
Πηγή: onlarissa.gr